سخنی بخوانید :

موقعیت شما : »
  • شناسه : 317
  • ۸ام آذر ۱۳۹۷
  • 51 بازدید
  • 1

از ورود زنان به ورزشگاه آزادی خوشحال باشیم؟

شاگرد یکی از دبیرستان‌های دخترانه تهران بود. پیام داده بود که برخلاف مصوبه آموزش و پرورش، مسئولین مدرسه اجازه تماشای بازی رفت فینال قهرمانان آسیا را ندادند. مدیر گفته بود تماشای بازی فوتبال اشکال شرعی دارد و دختران نباید مردان نیمه‌برهنه را ببینند. پیام داده بود و دلش خوش بود که کسی صدایش را خواهد […]

شاگرد یکی از دبیرستان‌های دخترانه تهران بود. پیام داده بود که برخلاف مصوبه آموزش و پرورش، مسئولین مدرسه اجازه تماشای بازی رفت فینال قهرمانان آسیا را ندادند. مدیر گفته بود تماشای بازی فوتبال اشکال شرعی دارد و دختران نباید مردان نیمه‌برهنه را ببینند. پیام داده بود و دلش خوش بود که کسی صدایش را خواهد شنید. هنوز امید داشت کسی صدایش را بشنود.

امشب که محمدعلی آهنگران از گام رو به جلو نوشت و محمد قوچانی جلد سازندگی را روی صفحه اینستاگرامش قرار داد و بزرگ نوشت «پیروزی زنان…» و شهیندخت مولاوردی عکس زنان حاضر در استادیوم را بازنشر کرد، پیام تلخ دخترک در ذهنم مرور شد. امشب که اینفانتینو چندباره از تاج پرسید زنان کجا هستند و چرا نمی‌بیند‌شان و تاج هربار نقطه‌ای را در بین انبوه مردان نشان داد و گفت: «آنجا!» باز به یاد آن پیام افتادم. این طرف و آن طرف خواندم که نوشته بودند بانوان گزینشی در استادیوم حاضر بودند اما امشب غیرگزینشی‌ها هم بودند. چند نفر و چطور؟ چیزی حدود دویست، سیصد نفر. برای «چطور»اش هم بروید سراغ کلیپ زنی که پشت درهای بسته آزادی اشک می‌ریخت و می‌گفت اگر راهم بدهند دیگر هیچ آرزویی ندارم. زنی هم سن و سال من. با این تفاوت که من سال‌هاست سپر انداختم و او همچنان می‌جنگد. منی که دور تا دور اتاقم پر بود از پوسترهای ارتش سرخ محبوبم و رویایم حضور در استادیوم و هواداری‌شان بود. دختری چهارده ساله که حسرت و سرکوب آن روزها را تا همین امروز که بیست و چهار سال دارد، همچنان به دوش می‌کشد و با دیدن پیام دخترکی که آرزوی تماشای بازی تیم محبوبش را از قاب شیشه ای تلویزیون دارد، عمیقاً می‌شکند. پیروزی که امروز آن را متعلق به زنان می دانید، ارزانی خودتان. چهره تحقیر و توهین به زنان کشورتان را بزک نکنید. این چهار صندلی دردی را دوا نمی‌کند. شور نوجوانی‌ام را چه کسی برمی‌گرداند؟ چند نوجوانی دیگر باید تباه شود تا برسیم به نقطه‌ای که دور زنان حصار نکشید و محدودشان نکنید؟ چقدر دیگر زمان لازم است تا زیرساخت‌های افکار پوسیده‌تان را برای حضور برابر زنان در استادیوم مهیا کنید؟

منبع: جیم !

 

برچسب ها

نوشته های مشابه

نظرتان را ارسال نمایید